تحقیر دو جانبه

به تازگی با چند انسان رابطۀ شیرین و مبتنی بر تحقیر دو جانبه ای را آغاز کرده ام که بر نشاط درون زاد و همیشگی جسم و ذهنم می افزاید. ارزش این رابطه برای من از آنجا مشخص می شود که به محض رؤیت رخسارشان از شعفی زائد الوصف دچار تشنج شده و تن لرزانم بر آسفالت سرد و سفت خیابان در می غلطد. به طور مثال الان یکیشان اینجاست. روبروی من ایستاده در سرسرای بزرگ عمارت اعیان نشینشان مرا به داخل فرا می خواند. من غرق در شادی پشتم را به او می کنم و قهقهۀ مستانه ای سر می دهم و دور می شوم. او قلوه سنگی از زمین برداشته و محکم به نشیمنگاهم می کوبد و های های خنده اش بلبلان را از شاخ و برگ باغ خانۀ شان می تاراند. من به طرفش یورش برده و او و سرسرای خانه اش را در آنی پشت سر گذاشته، وارد عمارت اعیانی می شوم و در را پشت سر خود می بندم. از پشت سرم صدای کوبش در بلند می شود اما مطمئنم کمترین ارتباطی به من ندارد. احتمالاً یک ساعتی را تا زمانی که پلیس را خبر کند و بیایند درب عمارت را بشکنند، فرصت دارم که می توانم در آنجا برای خود جولان دهم. آرام روی فرش دستباف گرانقیمت زیر چلچراغ عظیم و با شکوه آویزان از سقف دراز می کشم. فریادش را از پشت در می شنوم: "چه چیزی عایدت می شود؟" می گویم: "هر کسی جای من بود همین کار را می کرد." نقشۀ شومی در سر دارم که اگر درست پیش برود آن عمارت و تمامی متعلقاتش پیش از رسیدن پلیسها تبدیل به خاکستر می گردد. چه بسا خود من نیز دچار همین سرنوشت شوم. اما مهم نیست. این تحقیری است که من به جان خریده ام. از میان تمامی انسانها شایسته ترینشان را برای معاشرت برگزیده ام. عظمت سوزاندن آن کاخ اعیانی را تنها منی که زیر چلچراغش خوابیده ام درک می کنم. و او که باید پاسخگو باشد. در مواقعی مثل اکنون، که چمنزار پیرامون در حال گسترده تر شدن است، ما از کششی که مرکز ثقل چمنزار را در زمین فرو برده و به درونش می کشاندمان باید که گریزان باشیم. بلندقد ترین مرد به کوتاه ترین سقف نیاز دارد تا فارغ از ترس زلزله بداند آجر از فاصلۀ کمتری بر سرش فرو می افتد. و رابطۀ مبتنی بر تحقیر را حسن ختامی در خور تحسین لازم است. بعد از این که من و این عمارت با هم یکجا خاکستر شدیم آن وقت او می تواند بیاید و بر هر دوی مان یکجا بشاشد. پس چه بهتر که همۀ اینها را به خنده برگزار کنیم مبادا در روابطمان با دیگر انسان ها کدورتی حاصل گردد.